Marilyn

Mijn mama denkt dat ze de reïncarnatie van Marilyn Monroe is. En papa die psychiater is, gelooft dat ook. Met zo'n ouders verveel je je nooit. Ik moet eerlijk zijn. De gelijkenissen zijn er. Ook mama heeft een moeilijke jeugd gehad. Haar moeder stopte haar in een weeshuis. Ze trouwde heel jong met papa die nog studeerde. En net als Marilyn kreeg mama een filmcontract voor een bijrolletje dat in de montagekamer sneuvelde. Ze nam acteer- en zanglessen, liet haar haar blonderen en kreeg een nieuw gebit.

Mama ging vaak uit eten met filmbazen in de hoop een eerste grote rol binnen te halen. Maar tot vandaag is het vooral bij eten gebleven. Het is een kwestie van tijd, zegt ze. ‘Velen mislukken omdat ze niet beseften hoe dicht ze bij het succes waren, toen ze het opgaven.' En ook spiegelt ze zich aan Marilyns woorden. Een carrière is geweldig, maar je kunt je er tijdens een koude nacht niet tegen aanvleien.

We zitten met z'n drieën aan de ontbijttafel. ‘Hoe ziet jouw dag eruit?' vraagt mama. Papa en ik kijken naar elkaar. Wie vraagt ze het eigenlijk. We zwijgen allebei. ‘Ik praat tegen jou,' zegt mama. Er staat een grote doos cornflakes tussen ons beide in. Zomerslank in twee weken tijd is er op gedrukt. ‘Mijn eerste patiënt...' antwoordt papa. ‘Ik heb het niet tegen jou,' snauwt mama terug. Ze kijkt me aan. ‘Een schoolreisje naar...' ‘Heb ik jou wat gevraagd, Kasper?' onderbreekt ze mij.

Ik beklaag mama. Het is niet makkelijk om Marilyn Monroe te zijn.

link