Monseigneur,

Een prins heeft al geen leven. Altijd in de weer met de anderen, in uw geval de beestjes, en nooit eens een minuut voor uzelf. En nu leveren ze u ook nog eens in twee talen uit aan de muziekminnende natie. Ik leef met u mee. Maar, eerlijk is eerlijk, u kunt het ook knap lastig maken. Daar kan ik van meespreken. U bent het al lang vergeten, maar mijn leven is er door veranderd. Dat zit zo. Eén blauwe maandagochtend heb ik in het onderwijs gestaan. Stageles. Plaats: het PiusX-instituut, Antwerpen. Vak: Engels Stageleraar: Hugo M., een kalende vijftiger op weg naar z’n derde burn-out. Vóór mij staan vijfentwintig opgeschoten pubers zwijgend naast hun bank. Je kunt een speld horen vallen Waar wachten ze op? Hugo M., die op de achterste bank heeft plaatsgenomen, geeft geen kick.

Op de banken staan dubbel gevouwen naamkaartjes. Vréémde namen Wacko Jacko, François l’Enmerdeur, Rudy Valentino... Waar ben ik aanbeland? De jonge heren blijven bewegingloos voor me staan tot ik ‘Sit down” zeg en - kijk, alle vijfentwintig leerlingen ploffen simultaan op hun stoel. Zo eenvoudig is lesgeven dus, monseigneur. Ik open mijn leerboek en vraag de doetjes of ze hun naamkaartjes willen omdraaien zodat ik weet met wie ik te doen heb. Wacko Jacko wordt Johan Spruyt en Valentino heet gewoon Swaelen.

Eén naamkaartje blijft op z’n plaats staan: Laurent van België. ‘Please, turn your card,’ spreek ik de struise jongen achter het kaartje aan. Hij kijkt mij meewarig aan en verroert geen vin. De anderen volgen het tafereel in spanning mee ‘Listen, you might be Laurent from Belgium, but I am the king, today. Turn your card. ’De jongen zet zich schrap en ik zie in mijn linkerooghoek Hugo M. zijn neusvleugels ophalen. Dan draait de struise jongeman langzaam zijn kaartje om en lees ik tot mijn niet geringe verbazing: Prins Laurent. Ik kijk, blijf kijken en begin u, monseigneur jawel, stukje bij beetje thuis te brengen. ‘Euh, yes, right, euh,’ probeer ik, ‘forget the joke about the king. Don’t mention your father.’U lacht en antwoordt laconiek met die typische tongval uit Laken: ‘Nobody is perrfect sirr.'

Het was mijn enige uur ooit in het onderwijs. Dacht toen, misschien toch maar radio proberen. En ik weet nog altijd niet of ik u daarvoor moet danken of ten eeuwigen dage vervloeken.

Hoogachtend.