Voor wie haar soms geweld aan doet. Een lezing over taal.

Voor wie haar soms geweld aan doet  is een vlijmscherp en bij tijd en wijle grappig manifest over 'onze taal.'  Journalist en auteur Pat Donnez gaat virulent te keer tegen het idiote gekwebbel en gebabbel in de media, tegen de open riool die forum op internet heet en tegen het duo Grap & Grol.    Voor inlichtingen en boeking: info@patdonnez.be

Hoe lang? 1 u 30' met vragenronde.

 KORTE INHOUD

 - Wa toede vanaaft?
- foefelen, rusten, bedpeace houden en nog eens foefelen..
- Dees is too much information zene, snoes.

 'Ik ken mensen van zestig die zo met hun kleinkids chatten,' schrijft Pat Donnez.  'Niemand wordt graag ouder, maar of je het nu zo ongegeneerd moeten laten zien, en of het je helpt om de voortsukkelende gang naar het gat in de grond af te remmen is twijfelachtig.'  Een taal telt pas mee als je er naar hartelust in kunt tieren en vloeken; van godallemachtig nog aan toe hopen dat je baas de derdedaagse koorts krijgt tot hem het korte maar veelzeggende ‘sterf!’ naar het hoofd slingeren.  Vloeken doe je uit frustratie en het lucht op, tenminste dat hoop je.  Het alternatief, een bijl pakken en in het rond beginnen hakken, is hooguit attractief voor de handige harry’s onder ons. Daarom alleen mogen we van geluk spreken dat er taal is: het spaart mensenlevens.

Maar die taal, we zullen haar voorlopig en gemakshalve Nederlands blijven noemen, kan je op haar beurt weer het tyfus bezorgen.  Om te beginnen, waar is het  Nederlands naar toe?  We hebben meer dan vierhonderd jaar lang onze mond vol gehad over verdrukking en taalstrijd.  We werden – zogezegd - onder de voet gelopen door zenuwzieke Spanjaarden en megalomane Hollanders, maar op het moment suprème dat de zelfverzekerde Vlaming de wereld alleen de baas kan, doet hij dat in een taal die Jacques Brel dertig jaar na zijn dood moet doen verbleken in zijn graf. Hij noemde Nederlands geen taal maar een verkoudheid.  Als hij terugkomt, deelt hij het in bij de levensbedreigende virale aandoeningen.  Wij zijn de blinde volgelingen geworden van het vooruitgangsgeloof dat tot voor kort alleen werd beleden door een voormalige minister-president met Baas Ganzendonk allures:   wat we zelf doen, doen we beter, wat we zelf spreken, spreken we beter.